NR 3 03-06-2007 Valdez

Als ik uit Anchorage vertrek op mijn steigerend paard kan ik haast niet achterom kijken zonder flink te slingeren. Zoals zo vaak heb ik weer veel te veel op mijn fiets geladen , daar moet ik vanavond op mijn overnachtingsadres eens iets aan doen. De eerste tijd  rijd ik in mijn " overhempie" maar na een tijdje krijg ik het toch koud en trek ik mijn " wolletje" maar weer aan want er staat een straffe wind die in mijn gezicht blaast . De weg is erg druk en niet bijster interessant ,een groot deel van de ochtend heb ik gezelschap van een spoorlijn die van Whittier (mijn geplande nachtstop voor deze dag ) naar Anchorage loopt ,of andersom  en de baai Turnagain Arm  aan mijn rechterzijde.
Naarmate ik Whittier nader, later op de dag ,begint het te spetteren en dat gaat over in een serieuze regenbui van enkele uren. Bij de ingang van de tunnel die mij af zal leveren in Whittier moet ik wachten op een vriendelijke automobilist die mij wil vervoeren door de tunnel omdat fietsen verboden is. Dat is uiteindelijk een vriendelijke mevrouw met dochtertje en het is nog een hele heis om mijn fiets in haar laadbak te krijgen en zij levert mij af voor een restaurant waar ik zonder verdere aansporing naar binnenglipt. Er is ook een hotel aangrenzend en op mijn "hotelkamer" loop ik mijn bagage nog eens na. Mijn twee woordenboeken spaans moeten er gelijk aan geloven (achteraf,,,,hoe komt een mens op het idee om woordenboeken mee te nemen als hij die de eerste 2.000 km niet nodig heeft ?) Ook mijn zaklamp gaat eruit (de eerste maanden zal ik hem echt niet nodig hebben omdat het s nachts niet donker wordt !) Daarna moet mijn zaag, bijl en barbeque rooster er aan geloven en ook mijn "pac safe " . Dat is een metalen netwerk dat ik om mijn tassen kan doen zodat er niets uit gestolen kan worden en dat alleen al weegt bijna 1 kilo . Dat is al met al  een flinke winst van enkele kilo  s .
Wanneer ik dit later zo terugleest dan zou ik het nu heel anders doen . Niks geen kilo s aan reservespullen en onzin dingen .
Als je dan met weinig reserveonderdelen reist is het wel zaak (vind ik ) dat je elke morgen voor vertrek je fiets goed inspecteer op gebreken . Het is makkelijker om ter plekke (waar meestal andere mensen zijn ) de zaak te herstellen dan onderweg .  Zelfs mijn kookspullen zou ik thuislaten , alleen wat eten voor noodgevallen en voor de rest is er vroeg of laat altijd wel een gelegenheid om een warme maaltijd te kopen . En zeg nou zelf , wat lekker zal een maaltijd smaken na enkele dagen op een noodrantsoen geleefd te hebben .       
Als men dit zo leest zou men gaan denken dat dit mijn eerste fietstocht is maar niets is minder waar , waarschijnlijker is dat ik er van uit gaat dat zo lang mijn frame niet breekt er nog meer bij kan. Even vooruitlopend op mijn reis en sprekend over mijn overgewicht aan bagage , in Argentinie nog zal ik uiteindelijk mijn wereldontvanger kado doen aan een Argentijnse motorrijder nadat hij al bijna anderhalf jaar in mijn tassen zat zonder hem te gebruiken. Maar ja , je geeft niet zogauw 200 euro weg.

De volgende dag gaat het vele kilo's lichter naar de terminal vanwaar de ferry vertrekt naar Valdez en daar ontmoet ik al meteen andere fietsers. 4 Duitsers waarvan 2 dezelfde kant opgaan als ik min of meer ,zij gaan na een weekje linksaf naar Denali. De twee worden vergezeld door twee landgenoten  die hen zullen vergezellen voor een week en dan terugkeren naar  "Die Heimat". Ik moet stiekem grinniken als een van de duitsers tevergeefs probeert mijn fiets aan de bagagedrager op te tillen. Blijkbaar zijn alle fietsers hetzelfde en is de grote vraag voor iedereen "hoe zwaar zal zijn bagage wegen " .Tot mijn spijt komt er een fast ferry aanvaren, zo'n draagvleugel geval en zijn we veel te gauw in Valdez. Onderweg zie ik nog een koppel grote  vissen die in sierlijke bogen in en uit het water komen. Toch geen dolfijnen ?  In Valdez bel ik  Amanda en Tom Hale  , mijn volgende gastgezin op de WSL lijst en deze avond word ik op Halibut en Zalm getrakteerd . Normaal vind ik die gekweekte Zalm niet lekker , veel te vet , maar dit is rivier Zalm en dat is een wereld van verschil . Mijn tent staat in het gras in de achtertuin waar Roxy het hondje rondjes omheen rent .