NR 7 02-06-2007 Whitehorse

De Gwich'in people,de aboriginals die voor het grootste gedeelte Inuvik bevolken,vallen sterk op door hun Eskimo trekken en huidskleur t.o.v.de "blanke" Canadezen.Ze houden er ook een heel ander leefritme op na ,tot de vroege morgenuurtjes hoor je kinderstemmen door de (klaarheldere) nacht maar dat zal 's winters wel anders zijn. In de morgen zie je dan ook bijna geen kind op straat en hoe dat met school gaat? Ik heb geen idee. In het weekend zijn ze vaak stomdronken, ik heb kinderen van 14-15 jaar langs mijn tent zien waggelen..De Gwich'in vormen een heel eigen leefgemeenschap en mixen niet met anderen,je ziet ze altijd samen maar vriendelijk zijn ze zeker.
De huizen in Inuvik zijn op palen gebouwd die ervoor zorgen dat ze geen contact maken met de Permafrost met dezelfde reden die ik eerder noemde over de wegaanleg. Ook aan/afvoerleidingen hangen om deze reden een halve meter boven de grond.

In Inuvik moet ik 2 dagen wachten op een lift terug want ik heb geen zin om de hele 733 km in omgekeerde volgorde terug te fietsen . De meeste reizigers hier hebben een camper of iets dergelijks en die willen geen fiets in hun domein.Ik ben meer afhankelijk van "fifthwheelers" dat zijn mensen met een pick up truck waar je fiets in de achterbak kan en een motorhome daarachter. Hier onmoet ik Pirry Elliot uit Prince George , die als hij hoort dat ik zijn stad aandoet verder op de reis , mij uitnodigt voor een bezoek aan zijn adres. Met Henry-Jane-Jude  en Stanley de hond heb ik het geluk om een plekje te bemachtigen voor de 2 dagen dat de terugreis duurt. Henry heeft nederlandse voorouders  (Schuurman) en dat geeft toch een band en het is heel gezellig . Aan het begin (of eind)van de Dempster Highway gaat ieder zijns weegs en zoek ik een plekje voor de nacht bij de Klondike Lodge C.G.

Een week geleden heb ik moedwillig het mes in mijn vinger gezet.M'n middelvinger was ontstoken bij de nagelriem, hij was paars en rood en sterk gezwollen. Er kwam niet eens zoveel bloed uit maar wel pus en dat wilde ik graag zien. De dagen erna heb ik nog regelmatig de boel uitgeknepen en ik moet zeggen, het ziet er veel beter uit nu .Geen idee hoe ik dat opgelopen heb

Om nog even op mijn lift terug te komen, 3 dagen nadat ik afgezet ben van mijn lift vanuit Inuvik zie ik vlak voor Carmacks   2 bekende trailers in de berm staan . Het zijn inderdaad Henry-Jane-Judy en zijn schoonouders Bob-Mary. Zij zijn me een paar kilometers terug ongemerkt voor mij voorbij gereden en organiseren ter plekke een bermbiertje voor deze jongen.

In Whitehorse val ik wederom met mijn neus in de boter, het is nationale feestdag en dat wordt gevierd met fanfare , tromgeroffel pancake's en wat diesmeerzij (raar woord).
Ook hier heb ik een WSL adres , ik geef mijn fiets een grondige beurt en ga naar de tandarts om een kies te laten vullen (opnieuw).
De dag voordat ik Whitehorse binnenfietst kom ik langs een meertje en besluit ik om  mijn vliegenhengeltje eens te gebruiken. Die heb ik al wekenlang in mijn fietstassen zitten zonder hem te gebruiken en dat is toch wel schande met al dat mooie oppervlaktewater dat er is , maar er is geen rust in mij om op mijn gemak een visje te verschalken en na 10 minuten gooi ik hem opzij om hem nooit meer aan te raken , ja , alleen om hem kado te geven aan iemand. Die zijn we ook kwijt , weer minder gewicht!

Als ik op weg ben van Tatogga naar de Bell Lodge I  en op een lichtaflopende helling naar beneden fietst kondigt een flinke knal en direct daarop het gezwabber van mijn fiets van de ene kant van de weg naar de andere het feit aan dat ik een klapband heb. Ik moet alle zeilen bijzetten om overeind te blijven en heb het geluk dat ik , en niet zo hard ga (ong.30) en dat er geen ander verkeer is . Bij nadere inspectie blijkt mijn buitenband aan de zijkant gescheurd te zijn waardoor de binnenband naar buiten piept en op zijn beurt in onzachte aanraking komt met het remblokje met een klapband als gevolg. Toch maar Schwalbe kopen in het vervolg want met Conti's heb ik vaker problemen.