NR 11 31-07-2007 East Glacier

Vanaf de grens met Canada , Amerika in ,  fiets ik enkele dagen met de Jamarican 'se ligfietser op , nou op , overdag houden we ons eigen tempo aan en s'avonds spreken we ergens af om te overnachten. Na enkele dagen zie ik hem toch als een blok aan het been , zijn tempo is veel lager en het is een oude man , hij is wel 2 jaar ouder dan ik ben ! Daarom besluit ik onderweg bij een winkeltje te vragen om , mocht hij binnenkomen , te zeggen dat ik besloten heb om door te rijden en niet op hem zal wachten. Dat gaat achteraf niet helemaal goed maar daar kom ik enkele weken later pas achter. Dat zit zo . Als ik weken later na mijn overnachting in West Glacier bij wederom een WSL adres op pad ga richting Whitefisch wordt ik onderweg staande gehouden door een automobilist die vraagt of ik naar de campground wil gaan 10 km verderop want daar is een fietser die zonder plakspullen zit. Nou ja , we zijn op de wereld om elkaar te helpen in geval van nood dus dat doe ik . Wie schets mijn verbazing als ik daar de Jamarican met zijn ligfiets aantreft. Hij is in het begin een beetje kribbig omdat ik zomaar in rook was opgegaan maar is toch wel dankbaar dat ik hem wat plakkertjes voor onderweg geef.

Overigens ben ik voor de 3e maal in mijn leven in Whitefisch en voor de 2e maal volg ik de Going To The Sun Road . Op de West Glacier CG ga ik met mijn voeten in het water staan voor een half uur want het eelt op mijn hakken begint te scheuren en dat is verdomde pijnlijk. Omdat ik de laatste tijd alleen maar Teva's (sandalen ) draag word het eelt teveel blootgesteld aan de buitenlucht waardoor het begint te scheuren . Als je schoenen met sokken draag broeit dat lekker en heb je geen last van gescheurd eelt.

Soms gooi ik de feiten een beetje door elkaar , zoals die "campground" van 40 dollar op tien meter afstand van de spoorlijn hoort eigenlijk hier terecht maar wordt verslagen in het vorige verslag . Dat gebeurt wel eens vaker maar ik denk dat het leesgenot hier niet onder zal lijden.

Als ik Montana binnen fiets lijkt het wel of de hele staat in vuur en vlam staat.Zij hebben een record aantal branden en dat is goed te merken,ik fiets al wekenlang in de rook en in Seely Lake (waar ik overigens voor de 2e maal in mijn leven was maar waar ik niks herkenbaars zag hoewel er maar 1 hoofdweg doorheen loopt )was ik maar 5 km verwijderd van de brandhaard en de rook daar was dan ook zo dicht dat de zon er niet doorheen kwam, heel luguber was dat.Maar het heeft ook wel weer z'n goede kanten in die zin dat ik een gratis Cabin kreeg op de campground  omdat er zoveel annuleringen waren maar een beetje medelijden had ik wel met die mevrouw
Ik voel me dan ook haast als een gerookte paling,ik ben bijna net zo dun,m'n huid lijkt wel van gelooid leder en ik ben in die weken al aardig gerookt.

Ik fiets momenteel door een schitterend stukje Montana en de route van Lewis en Clark voerde hier langs. Lewis en Clark kregen in 1803 opdracht van Washington om een verbindingsroute te zoeken tussen de oostkust en de westkust en in 1803 gingen zij op op weg met ong.30 man en als je daar dan fietst dan kom je bekende dingen tegen zoals Beaverhead Mountain. In hun journals hebben zij deze opmerkelijke berg al dagen in het oog voordat zij hem uiteindelijk bereiken en als je daar dan staat en ziet dat het inderdaad op een beverhoofd lijkt , dan denk je onwillekeurig aan die tijd dat er officieel de eerste blanke deze berg aanschouwde. Het is ook een prachtige natuur hier, ik zal proberen om het te omschrijven.

De weg loopt door een vallei met aan weerszijde in de verte hoog opreizende bergen maar het gaat om het linkergedeelte.Vanaf de weg heb je prachtig groen grasland dat besproeid wordt, en waar koeien en schapen grazen. Dan, zo'n 3a 400 meter naar links, loopt een rivier,dat zie je aan de hoog opreizende bomen en struiken die in groepjes staan of eenzaam alleen en die zich als een slang door het landschap kronkelt.  .Daarachter heb je tergend langzaam opreizende ,kale  heuvels van hieruit gezien,  in een prachtige zandkleur en tinten die daar op lijken en daar weer achter begint het lichtgrijze nu steil oplopende gedeelte, vervagend naar donkergrijs met daarachter in de verte de pieken van een volgende bergketen. Ja ,,,, een beetje verbeeldingskracht moet je wel hebben
Ik vindt dat zo mooi en beantwoordt precies de kopie van het schilderij dat de omslag siert van het boek over de journals van Lewis en Clark dat in mij bezit is.