NR 21 15-12-2007 Zihuatanejo

Om 8 uur vertrek ik uit Morelia en bij het verlaten hiervan maak ik een blunder door niet goed op de borden te letten en een 15% helling te beklimmen die naar een golfterrein voert, maar gelukkig wordt mij dat op tijd gezegt door een automobilist.
Dus keer ik terug en neem de goede weg en op deze atappe naar Ciudad Hidalgo wil ik jullie bij de hand meenemen .Na een korte klim daal ik 1 km en rijdt een bebouwing binnen waar een vrouw langs de weg voorbereidingen treft om het een en ander te verkopen (eten). Nou was ik met een lege maag vertrokken omdat ik in de veronderstelling was dat ik wel wat onderweg zou kunnen kopen maar inmiddels is er een uur verstreken sinds mijn vertrek en ik begin honger te krijgen dus dit komt goed uit. Na 10 min. gewacht te hebben heeft zij haar boeltje op orde en kan ik genieten van een broodje met . Ik weet niet wat "met" is maar het smaakt mij goed.

Daarna begin ik aan mijn volgende klim en de weg golft op en neer in een landschap wat gaanderweg bergachtiger wordt en de bomen en struiken dichter naar de weg toe groeien .Als ik de afslag passeer naar Charo en Hwy 126 begin ik verder te klimmen, 4 á 5 % schat ik ,dus niet al te zwaar .
Intussen is het mij duidelijk geworden dat het een weg is met weinig autoverkeer wat weer goed uitkomt want hij is niet al te breed . Wat me wel opvalt is dat er vrij veel auto`s zijn die toeteren naar mij en dat is niet omdat ik midden op de weg rijd . Waar het wel voor is is mij een raadsel , misschien zijn ze in deze regio wat vriendelijker .
De bergen ,die eerst vanaf een afstand te zien waren ,komen dichterbij en worden hoger en zo langzamerhand wordt het echt klimmen ,maar ,het is nog goed te doen . Maar allengs moet ik steeds verder terugschakelen , eerst van 4 naar 3, dan van 3 naar 2 . De 1 weet ik nog uit te stellen , die is voor het laatst , als de puf me echt gaat ontbreken maar zover is het nog niet .

Intussen zit ik 3 uur op de fiets en het broodje van deze morgen heeft allang zijn weg gevonden naar mijn dikkedarm en wordt het tijd voor een aanvulling maar dat moet ik dan kopen want er zit niks in mijn fietstassen ,stom hè (de laatste weken ben ik in slaap gesust omdat er altijd wel ergens wat te eten was ). Maar hier dus niet !. De bomen raken elkaar boven de weg maar mijn zintuigen  zijn nog helder .  Is dat een motorzaag of zijn dat insecten die zo`n herrie maken ? Is dat een ijsvogeltje dat ik daar zie?   Is dat een vlinder uit het reservaat waar ik overmorgen naar toe ga ? De weg begint te dalen ,zal ik al over de top zijn ? Ha ,huizen ,daar zijn ook winkels ?
De bochten zijn nu haarspeldbochten en het lijkt wel of zij rechtstreeks van een wielerpiste komen ,zo schuin lopen zij af . Ik rij inmiddels al een halfuur in mijn lichtste versnelling en mijn benen beginnen te protesteren . Om ze te ontzien rijd ik de buitenbochten , dat wil zeggen ,als de weg een bocht naar rechts maakt dan is de rechterkant het steilst en de linkerkant (buitenbocht) minder . Als ik dat doe betekent dat wel dat ik links rijd maar dat vind ik twee voordelen hebben . Als je rechts blijf rijden in een scherpe bocht naar rechts dan ziet het achteropkomende verkeer je pas op het laatste moment en dat kan gevaarlijk zijn . Als je links rijd is het minder steil , de tegemoet komende auto`s zien je ruim van te voren en dat laten ze vaak nog weten ook door de toeteren .Nou , als ze toeteren dan hebben ze je gezien en daar gaat het om !
Ik begin nu ook het getoeter vanmorgen van  de automobilisten te begrijpen , dat was ter aanmoediging ! Maar goed ,na 4 uur passeer ik een paar huizen waar mensen mij met een nietszeggende blik nakijken , er zitten wat kinderen op een dak en zwaaien naar me . Onder me ,in de nevels ,zie ik het dal waar ik uit kom .Af en toe stop ik maar met stilstaan kom je nergens dus maar weer verder . Om 12 uur kom ik eindelijk langs een winkeltje waar ik een (soort van ) suikerbrood koopt . Na 15 min werk ik mij door de dorpskern waar het winkeltje deel van uitmaakt . Eindelijk , om 14.30 uur bereik ik de top die toepasselijk "Mil Cumbres " heet , wat zoveel betekent als "1000 toppen " . Ik moet nog schreeuwen om een vrouw aan het loket te krijgen in een winkeltje op de top en zij vraagt of ik alleen maar die ene Cola wil ! Het leed is alweer vergeten als ik na een paar km dalen een restaurant zie alwaar ik mij tegoed doe . Het is een wonder wat een maaltijd en rust kan doen met het menselijk lichaam en de resterende 25 km naar Ciudad Hidalgo is dan ook geen probleem meer alwaar ik om 16.30 uur aankom .

Al met al was het een schitterende weg maar het is alleen jammer dat je daar tijdens het klimmen minder oog voor heb. Daarom ga ik nooit zo hard naar beneden, dan heb je alsnog de tijd om een indruk te krijgen wat je tijdens het klimmen heb gemist
Ik ben vandaag van 1900 m naar 2700 m gefietst en dat voel ik in de benen.

Vanuit Ciudad Hidalgo ben ik naar Zitácuaro gefietst en vanuit die stad maak ik een uitstapje met de bus naar Angagueo, dat beroemd is om zijn miljoenen Monarch vlinders die vanuit Canada komen vliegen (afstand van 4500 km ) om hier te overwinteren op 3000 à 4000 m hoogte. Ze houden hier hun winterslaap en vliegen in de lente weer terug richting Canada . Dat is toch wat , hun hele leven bestaat bijna uit "fladderen" en als je zo`n vlinder ziet vliegen dan denk je toch "die wordt bij ieder zuchtje wind meegevoerd " ?
Maar hier hangen ze in gigantische trossen aan de takken van de bomen zodat deze takken doorbuigen . Als ik ze s`morgens vroeg een bezoekje breng is de temperatuur zodanig gestegen dat sommige van hen de grond bedekken en er zijn erbij die mij als landingsplaats uitkiezen.
Wisten jullie trouwens dat je op deze hoogte, met de bijbehorende stilte, de vlinders kan horen vliegen ?