NR 25 03-01-2008 Tuxtla Gutierrez

Mazunte, Zapolite en San Agustinillo zijn kleine dorpjes (of gehuchten is misschien beter )die vlak bij elkaar liggen aan de kust van Mexico ,een dag fietsen vanaf Puerto Escondido voor mij . Het zijn heerlijk kneuterige plaatsjes tussen de palmbomen zonder hoogbouw alwaar ik een Cabaña kan huren  op slechts 50 m vanaf het strand en ook eten doe je haast op de vloedlijn . Het is er niet druk , ik denk dat het totaal onbekend is bij het grote publiek maar voor groot publiek is het niet geschikt . Hier krijg ik een echt "Deja Vu " gevoel in die zin dat ik moet denken aan mijn vakantie in Thailand 25 jaar geleden op het eiland Ko Samui . Mijn toenmalige partner en haar nicht weten wat ik ermee bedoel . Het kleinschalige , het knusse , het op de vloedlijn leven , ik vind het hier allemaal terug .
Tot 1990 werden hier op deze stranden honderd duizenden schildpadden naar de eeuwige jachtgronden geholpen en toen de Mexicaanse regering dat verbood moest er naar een andere broodwinning worden gezocht en dat is toerisme geworden ,hoewel ,een dag fietsen van hier is er echt een toeristenindustrie ontstaan ,compleet met hoge hotels.
Zo te zien leven alle inwoners van deze drie dorpjes van het toerisme gezien het feit dat allen kamers verhuren of een restaurant heeft . Het meest leuke vind ik nog dat alles verscholen ligt tussen de cocospalmen , je zou er zo ongemerkt voorbij kunnen fietsen en het is dan ook met stip mijn meest geliefde plek van Mexico .
Als ik langs het strand slentert zie ik in de verte een school walvissen hun geisers de lucht inspuiten en met hun staarten op de golven slaan , jammer dat ik mijn verrekijker niet bij me heb .
Als ik de volgende dag , na een dag fietsen , in Bahia de Huatulco aankom heb ik er spijt van dat ik er maar een dag gebleven ben , maar ja , die eeuwige tegenstrijdigheid in mij , als ik fiets wil ik rusten en als ik rust wil ik fietsen .

Nee, dan is Bahias de Huatulco dat op een dag fietsen van voormelde drie dorpjes ligt , dat is totaal anders, brede aan en afvoerwegen, golfterrein en talloze hotels zodat het moeilijk is om het strand te vinden . Dit resort ligt op 70 km afstand van de dorpjes waar ik verliefd op ben en is door de Mexicaanse regering gebombardeerd tot een nieuw Acapulco. Hier heb ik ook weer moeite met het vinden van onderdak omdat het om een of andere reden erg druk is . Na de 10e poging is het raak, maar voor wat voor prijs, 350 pesos per nacht en dat in de oude binnenstad dat 3 km verwijderd is van het resort. De volgende dag verhuis ik en vind ik zowaar een camping vlak bij het strand .Hier ontmoet ik Robin, een Canadees zoals er zovelen hier staan op de camping en hij nodigt mij uit voor een "Potluck" die avond, iedere gast die komt neemt wat te eten mee maar omdat ik fietst hoef ik nergens voor te zorgen . Die avond verteld hij de anderen vol trots over mijn belevenissen , alsof hijzelf de hoofdpersoon is in dit verhaal , en ik , ik sta er een beetje bij te grijnzen .
In het hotel waar dat plaatsvindt wemelt het van de overwinterende Canadezen en vele hiervan zijn eigenaar van een appartement waar zij enkele maanden van het jaar wonen.

Als ik 's morgens mijn boeltje aan het inpakken bent komt Ernesto, die tegenover mij staat, een praatje maken en voor ik het goed en wel besef zit ik aan de gazpacho (hier een gerecht van alle soorten fruit) en heb ik een hele route op papier van alle bezienswaardigheden en mensen die ik moet bezoeken van hier tot aan de grens met Belize. Ook biedt hij mij een lift aan naar Tuxtla Gutierrez, een plaats die ik over 6 dagen hoop te bereiken en zo kan het gebeuren dat ik 6 uur later mijn tent opsla in de tuin van een hotel in..... jawel , Tuxtla Gutierrez .
T.G. (inwoners 481.000 hoogte 531 M) heeft niet zoveel te bieden buiten de gebruikelijke musea en er zijn dan ook weinig toeristen maar wat ze wel hebben is de Cañòn del Sumidero. Nou is een sumidero in Mexico een riool of afvoer en misschien is het dat ooit geweest of is het dat nog , je weet nooit wat ze allemaal in het water mikken maar in dit geval is het een kloof met op sommige plekken steil oprijzende wanden waar doorheen het water zich een weg zoekt . Omdat dit ook op mijn lijstje staat dat ik van Ernesto heb gekregen besluit ik voor een "excursie" met de boot en neem en taxi naar Chiapo de Corzo .
Samen met 9 andere toeristen raast ons bootje met 45km (schatting ) per uur over het wateroppervlak  en af en toe stopt de gids voor nadere uitleg. Als wij een krokodil naderen die op de kant ligt glijd hij langzaam het water in en moet dus wel echt zijn want je word in veel dingen belazerd .Het is een imposant gezicht om vanaf het wateroppervlak de zo nu en dan werkelijk loodrechte rotswanden hoog boven je te zien uittorenen  met hun weelderige begroeiing en de zon moeite heeft  om het water te bereiken .