NR 6 22-06-2007 Inuvik

Als ik op de top van een heuvel stop om wat te eten zie ik voor mij beneden aan de weg plotseling een zwarte beer uit de struiken komen en de weg oplopen. Ik pak vlug mijn verrekijker en vraag mij intussen af of ik de beer moet laten weten dat ik er ben maar de afstand (200 m) is dermate groot dat ik daar maar vanaf zie en inderdaad ,na 25 m mijn richting uit te lopen verdwijnt hij aan de andere kant van de weg in de struiken. Ik wacht nog een paar minuten en tracht dan het wereldrecord afdalen te verbeteren door zo hard mogelijk langs zijn verdwijnpunt te racen. Dit is de Dempster Highway en als je ergens beren wil zien moet je hier zijn. Met het "sporenboekje" in de hand probeer ik later nog het mysterie te ontrafelen van pootafdrukken in de opgedroogde modder langs de kant van de weg maar veel verder dan " het zou van een wolf kunnen zijn "kom ik niet. In zo,n geval blijft ik altijd met de vraag zitten , interpreteer ik het goed wat ik  in de modder zie  en wat er in mijn boek staat ?

De Eagle Lodge aan de Dempster Highway ligt als een eagles nest op de top van een berg met naar alle kanten een vrij uitzicht en daar doe ik mij tegoed aan een paar Artic Red Beer a 5,50 Canadese Dollar , (later zal dat record gebroken worden in Inuvik 7,25 CD voor een flesje bier) dat vind ik niet goedkoop maar na 4 dagen stofhappen van de langsrijdende auto's en alleen maar lauw water,water en nog eens water wil je wel eens wat anders. Ik moet wel zeggen dat de meeste chauffeurs hoffelijk zijn ten opzichte van mij als zij mij zien op mijn paardfiets (leuk gevonden Eef, die houden we erin) want zij minderen dan snelheid zodat ik niet door een al te grote stofnevel omgeven wordt . Bij de Eagle Lodge regel ik ook dat er 2 dagen verderop bij een km paal een jerrycan met water wordt neergezet door een automobilist die ook die kant op gaat en dat werkt perfect. Ik kom onderweg wel water tegen maar dit is meer uit nieuwsgierigheid of dit wel werkt . Eten neer laten zetten doe ik maar niet ivm de beren .

De Dempster Highway is een gravelweg van 733 km lang die dwars door de Canadese wildernis voert van Dawson City tot Inuvik, dat boven de poolcirkel ligt. Het is niet zomaar een weg want hij loopt over een groot gebied met Permafrost en als je daar zonder meer een weg op zou neerleggen zou de Permafrost ontdooien  , om nooit meer te bevriezen , en de weg zou wegzakken in de bodem .  Daarom hebben ze eerst een isolatielaag van puin aangelegd die varieert van 1,5 tot 2,5 meter en is het net of je op de Rijnbanddijk fietst.. Hij ligt werkelijk in een schitterende omgeving met naar weerszijde van die lange glooiende hellingen en je voelt je hier heel nietig in dit grote natuurgeweld en ik prijs mij gelukkig dat ik hier op mijn fiets mag rijden. Graag wil ik overigens een pleidooi houden voor de eenzame fietser die dagenlang niets anders drinkt dan lauw water uit zijn bidon, Mochten jullie ooit zo,n eenzaam schaap tegenkomen , verras hem dan met een praatje , en vooral , verras hem met een koele dronk , jullie zullen versteld staan van zijn dankbaarheid.

Maar het is niet allemaal hosanna wat de weg betreft, als je de provinciale grens passeert naar een ander district kan het maar zo zijn dat ze de weg voorzien hebben van nieuwe laag die bestaat uit grof gesteente ter grote van tennisballen zoals in mijn geval . Nou is dat nog zo erg niet als het maar een dikke laag is die consistent is maar in mijn geval liggen er ook losse "tennisballen"  op een harde ondergrond waarover je lelijk onderuit kunt gaan. Na een aantal dagen op deze ondergrond gefietst te hebben en een paar keer gevallen te zijn besluit ik bij de McKenzie rivier om een lift te zoeken voor de resterende laatste etappe naar Inuvik. Als ik op het eind van de dag Inuvik bereikt kan ik nog net het staartje meemaken van Aboriginal Day met zang en dans van de Gwich'in , inwoners van Inuvik. Ze vieren dat de zon niet ondergaat (21 juni ) en waarempel , de hele nacht hoor ik kinderstemmen rond mijn tent van de Gwich'in kinderen en met een temperatuur van 18-20 staat de zon de hele "nacht" hoog aan de hemel.

Om op de Eagle Lodge terug te komen, het is wel grappig om te zien dat in het restaurant het peper en zout stelletje bestaat uit een enorme namaak slede die de halve tafel beslaat.Verder hangt er aan de muur een heel relaas aan foto's over ene Johnson die omstreeks 1910 een politieman doodschoot.Hij wist wel 30 dagen uit handen te blijven van een uitgebreide opsporingsbrigade maar moest toch uiteindelijk het loodje leggen,letterlijk.

Een leuke anekdote wil ik jullie niet onthouden hoewel die voor mij niet zo vleiend is . Als ik op weg ben naar de Eagle Lodge gebeurt het dat ik aan het eind van een dag besluit om te wildkamperen omdat er in de verre omtrek geen camping is. Als ik mijn tent opzet schijnt de zon door de tentopening vrolijk naar binnen maar ik redeneer " over een uur is hij onder en schijnt hij niet in mijn gezicht als ik slaap want hij staat nauwelijks boven de bergen " en laat het hierbij. Maar enige uren later staat hij nog steeds op dezelfde plek , hij is geen centimeter verschoven en dan dringt het tot mij door dat hij daar nog wel enige tijd blijft staan want het wordt hier niet donker in de zomermaanden . Ik ben hier al enige tijd in dit land maar dat was ik even vergeten .